شماره ۴۹ - جفای او من بی‌تاب را به جا نگذاشت

جفای او من بی‌تاب را به جا نگذاشت
برآن شدم که شکایت کنم، وفا نگذشت ۱

مرا تو حال چه دانی، که بیخودی هرگز
ز ابتدا سخنم را به انتها نگذاشت ۲

زمانه را، شه من، حق به جانب است درین
که دامن تو به دست من گدا نگذاشت ۳

خوشم که مدّعیان را به گاه خواهش کام
خجالت تو به اظهار مدّعا نگذاشت ۴

دلم به پنجه عشق تو از توتیای شوق، مرا
گل ملاحظه در دیده حیا نگذاشت ۵

طبیب وصل تو از توتیای شوق، مرا
گل ملاحظه‌ای در دیدهٔ حیا نگذاشت ۶

خیال آن بت بیگانه، در دل میلی
هوای صحبت یاران آشنا نگذاشت ۷