شماره ۱۳۳ - من که افسرده‌ترم از نفس مرغ خموش

من که افسرده‌ترم از نفس مرغ خموش
کی رسد در چمن حسن توام لاف خروش ۱

جان گر از بهر نثارت نفرستم چه کنم
گل مفلس چه کند گر نشود عطرفروش ۲

چه بهشت‌ست محبت که درو می‌گردند
گریه زخم من و خنده گل دوش به دوش ۳

شوق بنگر که چو نامش به زبانم آید
نگه از دیده سراسیمه دود تا در گوش ۴

تیغ نازی مگر احرام دلم بسته که باز
زخمها هر نفس از شوق گشایند آغوش ۵

نیش مژگان تو چون چشم تو شوخست مباد
چشم زخمی رسد و بشکند اندر رگ هوش ۶

همت دیده بلندست فصیحی تن زن
نظری را به تماشای دو عالم مفروش ۷