هوش مصنوعی:
این متن بیانگر فقر و نابودی است که شاعر با آن ساخته شده و در سرزمین عدم، جان خود را فدا کرده است. شاعر از مرگ به عنوان نعمتی بدون منت یاد میکند که او را از خودپرستی رها ساخته است.
رده سنی:
18+
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی مانند مرگ، فنا، و رهایی از خودپرستی نیاز به درک و تجربهٔ بالایی دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل میشود.
شماره ۲۶۰ - مائیم که با فقر و فنا ساخته ایم
مائیم که با فقر و فنا ساخته ایم
در ملک عدم مرکب جان تاخته ایم ۱
از دولت سودای تو بی منت مرگ
خود را ز خودی خویش پرداخته ایم ۲
در ملک عدم مرکب جان تاخته ایم ۱
از دولت سودای تو بی منت مرگ
خود را ز خودی خویش پرداخته ایم ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۱۷۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۵۹ - موسایم و در طور لقا می طلبم
گوهر بعدی:شماره ۲۶۱ - من خالق کن فکان ترا می دانم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
