شماره ۶۱ - صبح مؤذن چو کرد وصف تو بر بام، داد

صبح مؤذن چو کرد وصف تو بر بام، داد
باده روشن بزن، تا به شب از بامداد ۱

گیتی فرتوت شد باز، به عهدت جوان
از سر پیر و جوان سایه تو کم مباد ۲

ای که بود عقل کل طفل دبستان تو
علم ز شاگردیت بر همه شد اوستاد ۳

صورت بر دالعجوز گر، به جهانی بتاخت
گرم شود روزگار، مرد رسد بر مراد ۴

درگه پیرمغان کعبه آمال شد
که خشت او در قدم به عدل بنا نهاد ۵

صلح ز حب و وداد با همه کرد اتحاد
جنگ چه جانها که داد ز ظلم و عدوان بباد ۶

تا علم علم و عدل صلح برافراخت شد
محنت و زحمت چنان وحشت و دهشت ز، یاد ۷

تا دو، زبان و قلم کرد رقم نام دوست
بر دهن مدعی مهر خموشی نهاد ۸

از می وحدت بنوش جامی و جم نو به طبع
خسرو پرویز را یاد کن از نوش یاد ۹

خامه «حاجب » نوشت این غزل جان فزا
داد فصاحت به دهر طبع خداداد، داد ۱۰