هوش مصنوعی: این شعر از امیر گنه بیانگر احساسات عاشقانه و درد فراق است. شاعر با استفاده از تصاویر طبیعی مانند سرخه گل و زاغ، و همچنین عناصری مانند چاه، بهشت، و خونی دل، احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. همچنین، اشاره‌هایی به زندگی عشایری و طبیعت نیز در شعر دیده می‌شود.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مضامین عاشقانه عمیق و برخی تصاویر استعاری مانند 'خون دل' است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال نامفهوم یا سنگین باشد.

شماره ۱۴ - سِرْخِه گِلْ تماشا کنِنْ، زاغْ پَرْ ریجِنْ

سِرْخِه گِلْ تماشا کنِنْ، زاغْ پَرْ ریجِنْ
امیر گنه: مه سوته دلْ اُونْ سَرْ ریجِنْ ۱

گرفتارِ اُونْ چٰاهْمِهْ که دَییهْ بیجن
منیجهْ مره چاه بهشت، خد و ریجن ۲

اِسْتٰابیمِهْ خُونِ دِبِلٰا چِشْ ریجِنْ
کبٰابْمِهْ به شه گوشت وُ راغُونْ و ریجِنْ ۳

زِلْفْ ته چییِهْ، گوشْ بنْ پیچن ریجنْ
سی زنگی سوارْ به تُرْکِسْتُونْو ریجِنْ ۴

آچِّهْ گِرْدِنْ ره سِییُو کَمِنْ دپیچِنْ
مه دوستْ با همه ایلِهْ، با منْ و ریجنْ ۵
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۵
کانال گوهرین در ایتا
۱۲۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۳ - خله تومهْ ته چیره‌ره بشناسیین
بعدی:شش‌بیتی‌ها
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.