قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۲ - مدح خاقان اعظم رکن‌الدین قلج طفغاج خان

ای ترا گشته مسخر حشم دیو و پری
کوش تا آب سلیمان پیمبر نبری ۱

زانکه در نسبت ملک تو که باقی بادا
هست امروز همان رتبت پیغامبری ۲

تویی آن سایهٔ یزدان که شب چتر تو کرد
آنکه در سایهٔ او روز ستم شد سپری ۳

نامهٔ فتح تو سیاره به آفاق برد
که بشارت بر فتح تو نشاید بشری ۴

خسروا قاعدهٔ ملک چنان می‌فکنی
ملکا جادهٔ انصاف چنان می‌سپری ۵

که بدین سدهٔ ناموس فریدون بکنی
که بدان پردهٔ آواز کسری بدری ۶

تو که صد سد سکندر کنی از گرد سپاه
خویشتن را سزد ار صد چو سکندر شمری ۷

ای موازی نظر رای ترا نقش قدر
چه عجب ناقد اسرار قضا و قدری ۸

رای اعلای ترا کشف شود حالت بلخ
گر برحمت سوی آباد و خرابش نگری ۹

در زوایاش همه طایفه‌ای منقطعند
بوده خواهان تو عمری به دعای سحری ۱۰

تو سلیمانی و این طایفه موران ضعیف
همه از خانه برون و همه از دانه بری ۱۱

ظاهر و باطن ایشان همه پای ملخ است
چو شود کز سر پای ملخی درگذری ۱۲