غزل ۹۹ - نگارا، جسمت از جان آفریدند

نگارا، جسمت از جان آفریدند
ز کفر زلفت ایمان آفریدند ۱

جمال یوسف مصری شنیدی؟
تو را خوبی دو چندان آفریدند ۲

ز باغ عارضت یک گل بچیدند
بهشت جاودان زان آفریدند ۳

غباری از سر کوی تو برخاست
وزان خاک آب حیوان آفریدند ۴

غمت خون دل صاحبدلان ریخت
وزان خون لعل و مرجان آفریدند ۵

سراپایم فدایت باد و جان هم
که سر تا پایت را جان آفریدند ۶

ندانم با تو یک دم چون توان بود؟
که صد دیوت نگهبان آفریدند ۷

دمادم چند نوشم درد دردت؟
مرا خود مست و حیران آفریدند ۸

ز عشق تو عراقی را دمی هست
کزان دم روی انسان آفریدند ۹