غزل ۱۱۶ - گهی درد تو درمان می‌نماید

گهی درد تو درمان می‌نماید
گهی وصل تو هجران می‌نماید ۱

دلی کو یافت از وصل تو درمان
همه دشوارش آسان می‌نماید ۲

مرا گه گه به دردی یاد می‌کن
که دردت مرهم جان می‌نماید ۳

بپرس آخر که: بی تو چونم، ای جان،
که جانم بس پریشان می‌نماید ۴

مرا جور و جفا و رنج و محنت
غمت هردم دگرسان می‌نماید ۵

ز جان سیر آمدم بی‌روی خوبت
جهان بر من چو زندان می‌نماید ۶

عراقی خود ندارد چشم، ورنه
رخت خورشید تابان می‌نماید ۷