غزل ۱۲۲ - نظر ز حال من ناتوان دریغ مدار

نظر ز حال من ناتوان دریغ مدار
نظارهٔ رخت از عاشقان دریغ مدار ۱

اگر سزای جمال تو نیست دیده رواست
خیال روی تو باری ز جان دریغ مدار ۲

به پرسش من رنجور اگر نمی‌آیی
عنایتی ز من ناتوان دریغ مدار ۳

ز خوان وصل تو چون قانعم به دیداری
تو نیز این قدر از میهمان دریغ مدار ۴

به من، که گرد درت چون سگان همی گردم
نواله گر ندهی، استخوان دریغ مدار ۵

چو دوستان را بر تخت وصل بنشانی
ز من، که خاک توام، آستان دریغ مدار ۶

چو با ندیمان جام شراب نوش کنی
نصیب جرعه‌ای از خاکیان دریغ مدار ۷