غزل

هر دلی کان به عشق مایل نیست
حجرهٔ دیو دان، که آن دل نیست ۱

زاغ، گو: بی‌خبر بمیر از عشق
که ز گل، عندلیب غافل نیست ۲

دل بی‌عشق چشم بی‌نور است
خود ببین حاجب دلایل نیست ۳

بی‌دلان را جز آستانهٔ عشق
در ره کوی دوست منزل نیست ۴

هر که مجنون شود درین سودا
ای عراقی، مگو که عاقل نیست ۵