غزل ۲۴ - مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست

مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست
که به پیمانه‌کشی شهره شدم روز الست ۱

من همان دم که وضو ساختم از چشمهٔ عشق
چار تکبیر زدم یکسره بر هرچه که هست ۲

می بده تا دهمت آگهی از سِرّ قضا
که به روی که شدم عاشق و از بوی که مست ۳

کمر کوه کم است از کمر مور اینجا
ناامید از در رحمت مشو ای باده‌پرست ۴

بجز آن نرگس مستانه که چشمش مرساد
زیر این طارم فیروزه کسی خوش ننشست ۵

جان فدای دهنش باد که در باغ نظر
چمن آرای جهان، خوشتر از این غنچه نبست ۶

حافظ از دولت عشق تو سلیمانی شد
یعنی از وصل تواَش نیست بجز باد به دست ۷