غزل ۴۱ - اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است
به بانگ چنگ مخور می که محتسب تیز است ۱

صراحی ای و حریفی گرت به چنگ افتد
به عقل نوش که ایام فتنه انگیز است ۲

در آستین مرقع پیاله پنهان کن
که همچو چشم صراحی زمانه خون‌ریز است ۳

به آب دیده بشوییم خرقه‌ها از می
که موسم ورع و روزگار پرهیز است ۴

مجوی عیش خوش از دور باژگون سپهر
که صاف این سر خم جمله دردی آمیز است ۵

سپهر برشده پرویزنیست خون افشان
که ریزه‌اش سر کسری و تاج پرویز است ۶

عراق و فارس گرفتی به شعر خوش حافظ
بیا که نوبت بغداد و وقت تبریز است ۷