غزل ۷۶ - جز آستان توام در جهان پناهی نیست

جز آستان توام در جهان پناهی نیست
سر مرا به جز این در حواله گاهی نیست ۱

عدو چو تیغ کشد من سپر بیندازم
که تیغ ما به جز از ناله‌ای و آهی نیست ۲

چرا ز کوی خرابات روی برتابم
کز این بهم به جهان هیچ رسم و راهی نیست ۳

زمانه گر بزند آتشم به خرمن عمر
بگو بسوز که بر من به برگ کاهی نیست ۴

غلام نرگس جماش آن سهی سروم
که از شراب غرورش به کس نگاهی نیست ۵

مباش در پی آزار و هر چه خواهی کن
که در شریعت ما غیر از این گناهی نیست ۶

عنان کشیده رو ای پادشاه کشور حسن
که نیست بر سر راهی که دادخواهی نیست ۷

چنین که از همه سو دام راه می‌بینم
به از حمایت زلفش مرا پناهی نیست ۸

خزینه ی دل حافظ به زلف و خال مده
که کارهای چنین حد هر سیاهی نیست ۹