غزل ۱۰۲ - دوش آگهی ز یار سفرکرده داد باد

دوش آگهی ز یار سفرکرده داد باد
من نیز دل به باد دهم هر چه باد باد ۱

کارم بدان رسید که همراز خود کنم
هر شام برق لامع و هر بامداد باد ۲

در چین طره ی تو دل بی حفاظ من
هرگز نگفت مسکن مالوف یاد باد ۳

امروز قدر پند عزیزان شناختم
یا رب روان ناصح ما از تو شاد باد ۴

خون شد دلم به یاد تو هر گه که در چمن
بند قبای غنچه گل می‌گشاد باد ۵

از دست رفته بود وجود ضعیف من
صبحم به بوی وصل تو جان بازداد باد ۶

حافظ نهاد نیک تو کامت برآورد
جان‌ها فدای مردم نیکونهاد باد ۷