غزل ۱۲۳ - مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد
نقش هر نغمه که زد راه به جایی دارد ۱

عالم از ناله ی عشاق مبادا خالی
که خوش آهنگ و فرح بخش هوایی دارد ۲

پیر دردی کش ما گر چه ندارد زر و زور
خوش عطابخش و خطاپوش خدایی دارد ۳

محترم دار دلم کاین مگس قندپرست
تا هواخواه تو شد فر همایی دارد ۴

از عدالت نبود دور گرش پرسد حال
پادشاهی که به همسایه گدایی دارد ۵

اشک خونین بنمودم به طبیبان گفتند
درد عشق است و جگرسوز دوایی دارد ۶

ستم از غمزه میاموز که در مذهب عشق
هر عمل اجری و هر کرده جزایی دارد ۷

نغز گفت آن بت ترسابچه ی باده پرست
شادی روی کسی خور که صفایی دارد ۸

خسروا حافظ درگاه نشین فاتحه خواند
و از زبان تو تمنای دعایی دارد ۹