غزل ۱۳۲ - به آب روشن می عارفی طهارت کرد

به آب روشن می عارفی طهارت کرد
علی الصباح که میخانه را زیارت کرد ۱

همین که ساغر زرین خور نهان گردید
هلال عید به دور قدح اشارت کرد ۲

خوشا نماز و نیاز کسی که از سر درد
به آب دیده و خون جگر طهارت کرد ۳

امام خواجه که بودش سر نماز دراز
به خون دختر رز خرقه را قصارت کرد ۴

دلم ز حلقه ی زلفش به جان خرید آشوب
چه سود دید ندانم که این تجارت کرد ۵

اگر امام جماعت طلب کند امروز
خبر دهید که حافظ به می طهارت کرد ۶