غزل ۵۴ - ای رخ خوب تو آفتاب جهان سوز

ای رخ خوب تو آفتاب جهان سوز
عشق تو چون آتش و فراق تو جان سوز ۱

شوق لقاء تو بادهٔ طرب انگیز
عشق جمال تو آتشی است جهان سوز ۲

در دل مجنون چه سوز بود زلیلی
هست مرا از تو ای نگار همان سوز ۳

خلق جهان مختلف شدند نگارا
پرده برانداز از آن یقین گمان سوز ۴

کرد سیه دل مرا به دود ملامت
عقل که چون هیزم تر است گران سوز ۵

رو غم آن ماه‌رو مخور که ندارد
هر دهنی تاب آن طعام دهان سوز ۶

در ره سودای او مباش کم از شمع
گر نکشندت برو بمیر در آن سوز ۷

با که توان گفت سر عشق چو با خود
دم نتوان زد ازین حدیث زبان سوز ۸

در سخن ار گرم گشت سیف از آن گشت
تا به دلی در فتد ازین سخنان سوز ۹