غزل ۷۴ - تا نقش تو هست در ضمیرم

تا نقش تو هست در ضمیرم
نقش دگری کجا پذیرم ۱

آن هندوی چشم را غلامم
و آن کافر زلف را اسیرم ۲

چشم تو به غمزهٔ دلاویز
مستی است که می‌زند به تیرم ۳

ای عشق مناسبت نگه‌دار
او محتشم است و من فقیرم ۴

صدسال اگر بسوزم از عشق
و این خود صفتی است ناگزیرم، ۵

باشد چو چراغ حاصلم آن
کاخر چو بسوختم بمیرم ۶

گر عشق بسوزدم عجب نیست
کو آتش تیز و من حریرم ۷

شمعم که به عاقبت درین سوز
هم کشته شوم اگر نمیرم ۸

در گوش نکردم از جوانی
پندی که بداد عقل پیرم ۹

برخاسته‌ام بدان کزین پس
«بنشینم و صبر پیش گیرم» ۱۰

دل زنده به عشق تست غم نیست
گر من ز محبتت بمیرم ۱۱