غزل ۱۶۷ - ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد

ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد
دل رمیده ما را رفیق و مونس شد ۱

نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت
به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد ۲

به بوی او دل بیمار عاشقان چو صبا
فدای عارض نسرین و چشم نرگس شد ۳

به صدر مصطبه‌ام می‌نشاند اکنون دوست
گدای شهر نگه کن که میر مجلس شد ۴

خیال آب خضر بست و جام اسکندر
به جرعه نوشی سلطان ابوالفوارس شد ۵

طربسرای محبت کنون شود معمور
که طاق ابروی یار منش مهندس شد ۶

لب از ترشح می پاک کن برای خدا
که خاطرم به هزاران گنه موسوس شد ۷

کرشمه تو شرابی به عاشقان پیمود
که علم بی‌خبر افتاد و عقل بی‌حس شد ۸

چو زر عزیز وجود است نظم من آری
قبول دولتیان کیمیای این مس شد ۹

ز راه میکده یاران عنان بگردانید
چرا که حافظ از این راه رفت و مفلس شد ۱۰