غزل ۲۱۵ - به کوی میکده یا رب سحر چه مشغله بود

به کوی میکده یا رب سحر چه مشغله بود
که جوش شاهد و ساقی و شمع و مشعله بود ۱

حدیث عشق که از حرف و صوت مستغنیست
به ناله ی دف و نی در خروش و ولوله بود ۲

مباحثی که در آن مجلس جنون می‌رفت
ورای مدرسه و قال و قیل مسئله بود ۳

دل از کرشمه ی ساقی به شکر بود ولی
ز نامساعدی بختش اندکی گله بود ۴

قیاس کردم و آن چشم جادوانه ی مست
هزار ساحر چون سامریش در گله بود ۵

بگفتمش به لبم بوسه‌ای حوالت کن
به خنده گفت کی ات با من این معامله بود ۶

ز اخترم نظری سعد در ره است که دوش
میان ماه و رخ یار من مقابله بود ۷

دهان یار که درمان درد حافظ داشت
فغان که وقت مروت چه تنگ حوصله بود ۸