شماره ۱۲ - مطربی زمزمه سر کرد سحر در گل‌زار

مطربی زمزمه سر کرد سحر در گل‌زار
رفتم از این غزل شاه به یک بار از کار ۱

«مجلس ما چو بهشت است در این فصل بهار
خیز ای ساقی مستان قدح باده بیار ۲

باده هم چو گل احمر یا لالهٔ سرخ
باده هم چو دل عاشق یا روی نگار ۳

بادهٔ کهنه گر از عمرش پرسم گویند
که ز پنجاه فزون است و صد آید به شمار ۴

باده‌ای گر شود از غرب تهی شیشهٔ آن
می نیابی تو به شرق اندر مردی هشیار ۵

بادهٔ صاف چو دل‌های حکیمان اله
تلخ چون زاهد سجاده فکن در بازار ۶

تا به کی گردم بر خاک درت خوار و ذلیل
تا به کی باشم در دست غمت زار و نزار ۷

بی تو گیرد همه شب لشکر آهم به میان
بی تو ریزد همه دم گوهر اشکم به کنار ۸

عاشقان را به سر کوی تو نه راه و نه رسم
پاک بازان را بهر تو نه خواب و نه قرار » ۹