شماره ۱۷ - بشنو ای تازه غزال این غزل تازهٔ شاه

بشنو ای تازه غزال این غزل تازهٔ شاه
تا شود خوش‌دلی هر دو جهان حاصل تو ۱

در ازل چون بسرشتند ملایک گل تو
حیف و صد حیف که کردند چو آهن دل تو ۲

همه جایی و ندانیم کجایی ای دوست
هیچ کس پا ننهاده‌ست به سر منزل تو ۳

دل عشاق به امید وصال تو خوش است
ره ندارند به جایی به جز از محفل تو ۴

هر کجا رو کنی ای دوست همه مشتاقان
هم چو مجنون بدوند از عقب محمل تو ۵

دوش پیش دهنت مشکل خود را گفتم
گفت کز تنگی حل می نشود مشکل تو ۶

عقل در چارهٔ سودای تو بی چاره بماند
وقت آن است که دیوانه شود عاقل تو» ۷