هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عارفانه بیانگر آرزوهای شاعر برای وفا، ترس از خدا، رضا، و وصال معشوق است. شاعر از بیپروایی معشوق و بینوایی خود میگوید و آرزو میکند که ای کاش معشوق به او توجه میکرد و خرد و صبرش به یاریش میآمد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و عرفانی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهٔ زندگی دارد. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک ممکن است برای مخاطبان جوانتر چالشبرانگیز باشد.
بخش ۲۱ - غزل
گر آن مه را وفا بودی چه بودی
ورش ترس از خدا بودی چه بودی ۱
دمی خواهم که با او خوش برآیم
اگر او را رضا بودی چه بودی ۲
دلم را از لبش بوسیست حاجت
گر این حاجت روا بودی چه بودی ۳
بتی کز وی بخود پروا ندارم
گرش پروای ما بودی چه بودی ۴
اگر روزی به لطف آن پادشا را
نظر با این گدا بودی چه بودی ۵
خرد گر گرد من گشتی چه گشتی
وگر صبرم بجا بودی چه بودی ۶
بوصلش گر عبید بینوا را
سعادت رهنما بودی چه بودی ۷
ورش ترس از خدا بودی چه بودی ۱
دمی خواهم که با او خوش برآیم
اگر او را رضا بودی چه بودی ۲
دلم را از لبش بوسیست حاجت
گر این حاجت روا بودی چه بودی ۳
بتی کز وی بخود پروا ندارم
گرش پروای ما بودی چه بودی ۴
اگر روزی به لطف آن پادشا را
نظر با این گدا بودی چه بودی ۵
خرد گر گرد من گشتی چه گشتی
وگر صبرم بجا بودی چه بودی ۶
بوصلش گر عبید بینوا را
سعادت رهنما بودی چه بودی ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۴۱۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:بخش ۲۰ - وصف بهار
گوهر بعدی:بخش ۲۲ - رسیدن قاصد و بشارت و عنایت معشوق
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.