غزل ۲۵۹ - منم که دیده به دیدار دوست کردم باز

منم که دیده به دیدار دوست کردم باز
چه شکر گویمت ای کارساز بنده نواز ۱

نیازمند بلا گو رخ از غبار مشوی
که کیمیای مراد است خاک کوی نیاز ۲

ز مشکلات طریقت عنان متاب ای دل
که مرد راه نیندیشد از نشیب و فراز ۳

طهارت ار نه به خون جگر کند عاشق
به قول مفتی عشقش درست نیست نماز ۴

در این مقام مجازی به جز پیاله مگیر
در این سراچه بازیچه غیر عشق مباز ۵

به نیم بوسه دعایی بخر ز اهل دلی
که کید دشمنت از جان و جسم دارد باز ۶

فکند زمزمه ی عشق در حجاز و عراق
نوای بانگ غزل های حافظ از شیراز ۷