غزل ۲۷۷ - فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش

فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش
گل در اندیشه که چون عشوه کند در کارش ۱

دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند
خواجه آن است که باشد غم خدمتگارش ۲

جای آن است که خون موج زند در دل لعل
زین تغابن که خزف می‌شکند بازارش ۳

بلبل از فیض گل آموخت سخن ور نه نبود
این همه قول و غزل تعبیه در منقارش ۴

ای که در کوچه معشوقه ما می‌گذری
بر حذر باش که سر می‌شکند دیوارش ۵

آن سفرکرده که صد قافله دل همره اوست
هر کجا هست خدایا به سلامت دارش ۶

صحبت عافیتت گر چه خوش افتاد ای دل
جانب عشق عزیز است فرومگذارش ۷

صوفی سرخوش از این دست که کج کرد کلاه
به دو جام دگر آشفته شود دستارش ۸

دل حافظ که به دیدار تو خوگر شده بود
نازپرورد وصال است مجو آزارش ۹