غزل ۳۰۳ - شَمَمتُ روحَ وِدادٍ و شِمتُ برقَ وصال

شَمَمتُ روحَ وِدادٍ و شِمتُ برقَ وصال
بیا که بوی تو را میرم ای نسیم شمال ۱

اَحادیاً بجمالِ الحبیبِ قِف وانزِل
که نیست صبر جمیلم ز اشتیاق جمال ۲

حکایت شب هجران فروگذاشته به
به شکر آن که برافکند پرده روز وصال ۳

بیا که پرده ی گلریز هفت خانه ی چشم
کشیده‌ایم به تحریر کارگاه خیال ۴

چو یار بر سر صلح است و عذر می‌طلبد
توان گذشت ز جور رقیب در همه حال ۵

به جز خیال دهان تو نیست در دل تنگ
که کس مباد چو من در پی خیال محال ۶

قتیل عشق تو شد حافظ غریب ولی
به خاک ما گذری کن که خون مات حلال ۷