غزل ۳۳۱ - به تیغم گر کشد دستش نگیرم

به تیغم گر کشد دستش نگیرم
وگر تیرم زند منت پذیرم ۱

کمان ابرویت را گو بزن تیر
که پیش دست و بازویت بمیرم ۲

غم گیتی گر از پایم درآرد
به جز ساغر که باشد دستگیرم ۳

برآی ای آفتاب صبح امید
که در دست شب هجران اسیرم ۴

به فریادم رس ای پیر خرابات
به یک جرعه جوانم کن که پیرم ۵

به گیسوی تو خوردم دوش سوگند
که من از پای تو سر بر نگیرم ۶

بسوز این خرقه ی تقوا تو حافظ
که گر آتش شوم در وی نگیرم ۷