غزل ۳۵۵ - حالیا مصلحت وقت در آن می‌بینم

حالیا مصلحت وقت در آن می‌بینم
که کشم رخت به می خانه و خوش بنشینم ۱

جام می گیرم و از اهل ریا دور شوم
یعنی از اهل جهان پاک دلی بگزینم ۲

جز صراحی و کتابم نبود یار و ندیم
تا حریفان دغا را به جهان کم بینم ۳

سر به آزادگی از خلق برآرم چون سرو
گر دهد دست که دامن ز جهان درچینم ۴

بس که در خرقه ی آلوده زدم لاف صلاح
شرمسار از رخ ساقی و می رنگینم ۵

سینه ی تنگ من و بار غم او هیهات
مرد این بار گران نیست دل مسکینم ۶

من اگر رند خراباتم و گر زاهد شهر
این متاعم که همی‌بینی و کمتر زینم ۷

بنده ی آصف عهدم دلم از راه مبر
که اگر دم زنم از چرخ بخواهد کینم ۸

بر دلم گرد ستم‌هاست خدایا مپسند
که مکدر شود آیینه ی مهرآیینم ۹