غزل ۳۸۷ - شاه شمشاد قدان خسرو شیرین دهنان

شاه شمشاد قدان خسرو شیرین دهنان
که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان ۱

مست بگذشت و نظر بر من درویش انداخت
گفت ای چشم و چراغ همه شیرین سخنان ۲

تا کی از سیم و زرت کیسه تهی خواهد بود
بنده من شو و برخور ز همه سیمتنان ۳

کمتر از ذره نه‌ای پست مشو مهر بورز
تا به خلوتگه خورشید رسی چرخ زنان ۴

بر جهان تکیه مکن ور قدحی می داری
شادی زهره جبینان خور و نازک بدنان ۵

پیر پیمانه کش من که روانش خوش باد
گفت پرهیز کن از صحبت پیمان شکنان ۶

دامن دوست به دست آر و ز دشمن بگسل
مرد یزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان ۷

با صبا در چمن لاله سحر می‌گفتم
که شهیدان که‌اند این همه خونین کفنان ۸

گفت حافظ من و تو محرم این راز نه‌ایم
از می لعل حکایت کن و شیرین دهنان ۹