غزل ۴۰۵ - به جان پیر خرابات و حق صحبت او

به جان پیر خرابات و حق صحبت او
که نیست در سر من جز هوای خدمت او ۱

بهشت اگر چه نه جای گناهکاران است
بیار باده که مستظهرم به همت او ۲

چراغ صاعقه آن سحاب روشن باد
که زد به خرمن ما آتش محبت او ۳

بر آستانه میخانه گر سری بینی
مزن به پای که معلوم نیست نیت او ۴

بیا که دوش به مستی سروش عالم غیب
نوید داد که عام است فیض رحمت او ۵

مکن به چشم حقارت نگاه در من مست
که نیست معصیت و زهد بی مشیت او ۶

نمی‌کند دل من میل زهد و توبه ولی
به نام خواجه بکوشیم و فر دولت او ۷

مدام خرقه حافظ به باده در گرو است
مگر ز خاک خرابات بود فطرت او ۸