غزل ۴۱۹ - وصال او ز عمر جاودان به

وصال او ز عمر جاودان به
خداوندا مرا آن ده که آن به ۱

به شمشیرم زد و با کس نگفتم
که راز دوست از دشمن نهان به ۲

به داغ بندگی مردن بر این در
به جان او که از ملک جهان به ۳

خدا را از طبیب من بپرسید
که آخر کی شود این ناتوان به ۴

گلی کان پایمال سرو ما گشت
بود خاکش ز خون ارغوان به ۵

به خلدم دعوت ای زاهد مفرما
که این سیب زنخ زان بوستان به ۶

دلا دایم گدای کوی او باش
به حکم آن که دولت جاودان به ۷

جوانا سر متاب از پند پیران
که رای پیر از بخت جوان به ۸

شبی می‌گفت چشم کس ندیده‌ست
ز مروارید گوشم در جهان به ۹

اگر چه زنده رود آب حیات است
ولی شیراز ما از اصفهان به ۱۰

سخن اندر دهان دوست شکر
ولیکن گفته حافظ از آن به ۱۱