غزل ۴۳۶ - آن غالیه خط گر سوی ما نامه نوشتی

آن غالیه خط گر سوی ما نامه نوشتی
گردون ورق هستی ما درننوشتی ۱

هر چند که هجران ثمر وصل برآرد
دهقان جهان کاش که این تخم نکشتی ۲

آمرزش نقد است کسی را که در این جا
یاریست چو حوری و سرایی چو بهشتی ۳

در مصطبه عشق تنعم نتوان کرد
چون بالش زر نیست بسازیم به خشتی ۴

مفروش به باغ ارم و نخوت شداد
یک شیشه می و نوش لبی و لب کشتی ۵

تا کی غم دنیای دنی ای دل دانا
حیف است ز خوبی که شود عاشق زشتی ۶

آلودگی خرقه خرابی جهان است
کو راهروی اهل دلی پاک سرشتی ۷

از دست چرا هشت سر زلف تو حافظ
تقدیر چنین بود چه کردی که نهشتی ۸