غزل ۴۵۳ - ای که دایم به خویش مغروری

ای که دایم به خویش مغروری
گر تو را عشق نیست معذوری ۱

گرد دیوانگان عشق مگرد
که به عقل عقیله مشهوری ۲

مستی عشق نیست در سر تو
رو که تو مست آب انگوری ۳

روی زرد است و آه دردآلود
عاشقان را دوای رنجوری ۴

بگذر از نام و ننگ خود حافظ
ساغر می‌طلب که مخموری ۵