هوش مصنوعی:
این شعر به بیان درد و رنج انسان در طول عمر و امید به نجات و کمک الهی میپردازد. شاعر از گذشت زمان، فراموشی، و ناامیدی سخن میگوید اما در نهایت به کمک علی و آل او در روز قیامت امیدوار است.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و مذهبی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار میباشد. همچنین، اشاره به مرگ و قیامت ممکن است برای کودکان مناسب نباشد.
غزل شمارهٔ ۴ - هفتاد سالگی
سنین عمر به هفتاد می رسد ما را
خدای من که به فریاد می رسد ما را ۱
گرفتم آنکه جهانی به یاد ما بودند
دگر چه فایده از یاد می رسد ما را ۲
حدیث قصهی سهراب و نوشداروی او
فسانه نیست کز اجداد می رسد ما را ۳
اگر که دجله پر از قایق نجات شود
پس از خرابی بغداد می رسد ما را ۴
به چاه گور دگر منعکس شود فریاد
چه جای داد که بیداد می رسد ما را ۵
تو شهریار، علی گو که در کشاکش حشر
علی و آل، به امداد می رسد ما را ۶
خدای من که به فریاد می رسد ما را ۱
گرفتم آنکه جهانی به یاد ما بودند
دگر چه فایده از یاد می رسد ما را ۲
حدیث قصهی سهراب و نوشداروی او
فسانه نیست کز اجداد می رسد ما را ۳
اگر که دجله پر از قایق نجات شود
پس از خرابی بغداد می رسد ما را ۴
به چاه گور دگر منعکس شود فریاد
چه جای داد که بیداد می رسد ما را ۵
تو شهریار، علی گو که در کشاکش حشر
علی و آل، به امداد می رسد ما را ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۴
۱۰۹۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل شمارهٔ ۳ - غزاله صبا
گوهر بعدی:غزل شمارهٔ ۵ - ارباب زمستان
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.