غزل شمارهٔ ۵۶ - هفت خوان عشق

سبوکشان که به ظلمات عشق خضر رهند
ز جوی آب بقا هم به چابکی بجهند ۱

جلا و جوهر این بوالعجب گدایان بین
که جلوه گاه جلال و جمال پادشهند ۲

برون رو از خود و آنگه درون میکده آی
که خرقه ها همه اینجا به رهن باده نهند ۳

کلاه بفکن و بر خاک نه سر نخوت
که مهر و ماه بر این در سران بی کلهند ۴

چه چاره ده مه برج شرف به خانه ماست
که از شعاع و شفق رشگ ماه چاردهند ۵

چه فر بخت بلندی است با مه و خورشید
که پاسبان در این بلند بارگهند ۶

تو شهریار دراین هفتخوان تهمتن باش
که دیو نفس حرون است و راهبان نرهند ۷