غزل شمارهٔ ۷۰ - گله عاشق

آتشی زد شب هجرم به دل و جان که مپرس
آن چنان سوختم از آتش هجران که مپرس ۱

گله ئی کردم و از یک گله بیگانه شدی
آشنایا گله دارم ز تو چندان که مپرس ۲

مسند مصر ترا ای مه کنعان که مرا
ناله هائی است در این کلبه احزان که مپرس ۳

سرونازا گرم اینگونه کشی پای از سر
منت آنگونه شوم دست به دامان که مپرس ۴

گوهر عشق که دریا همه ساحل بنمود
آخرم داد چنان تخته به طوفان که مپرس ۵

عقل خوش گفت چو در پوست نمیگنجیدم
که دلی بشکند آن پسته خندان که مپرس ۶

بوسه بر لعل لبت باد حلال خط سبز
که پلی بسته به سر چشمه حیوان که مپرس ۷

این که پرواز گرفته است همای شوقم
به هواداری سرویست خرامان که مپرس ۸

دفتر عشق که سر خط همه شوق است وامید
آیتی خواندمش از یاس به پایان که مپرس ۹

شهریارا دل از این سلسله مویان برگیر
که چنانچم من از این جمع پریشان که مپرس ۱۰