غزل شمارهٔ ۱۲۳ - طوطی خوش لهجه

مایه حسن ندارم که به بازار من آئی
جان فروش سر راهم که خریدار من آئی ۱

ای غزالی که گرفتار کمند تو شدم باش
تا به دام غزل افتی و گرفتار من آئی ۲

گلشن طبع من آراسته از لاله و نسرین
همه در حسرتم ای گل که به گلزار من آئی ۳

سپر صلح و صفا دارم وشمشیر محبت
با تو آن پنجه نبینم که به پیکار من آئی ۴

صید را شرط نباشد همه در دام کشیدن
به کمند تو فتادم که نگهدار من آئی ۵

نسخه‌ی شعر تر آرم به شفاخانه ی لعلت
که به یک خنده دوای دل بیمار من آئی ۶

روز روشن به خود از عشق تو کردم چو شب تار
به امیدی که تو هم شمع شب تار من آئی ۷

گفتمش نیشکر شعر از آن پرورم از اشک
که تو ای طوطی خوش لهجه شکر خوار من آئی ۸

گفت اگر لب بگشایم تو بدان طبع گهربار
شهریارا خجل از لعل شکربار من آئی ۹