شمارهٔ ۱۰۷ - از یکی اکابر رنجیده بود حسب حال خود و نکوهش او گوید

ز مردمان مشمر خویش را به هیات و شکل
که مردمی نه همین هیکل هیولا نیست ۱

به حسن ظاهر و باطن مسلمت نکنند
که این دو هم ز صفتهای روح حیوانیست ۲

وگر تو گویی نطقست مر مرا گویم
که این حدیث هم از احمقی و کم‌دانیست ۳

اگر به نطق همی حرف و صوت را خواهی
زنخ مزن نه قیاسیست این نه برهانیست ۴

که این نتیجهٔ جانست و آن دو قرع هوا
هوا مجسم و جان نز جهان جسمانیست ۵

برابری چه کنی با کسی که در ملکش
امیر شهر تو در آرزوی سگبانیست ۶

به شغل دیوان بر من تکبرت نرسد
که دیوی ارچه ترا صد مثال دیوانیست ۷

ترا اگر عملی داد روزگار چه شد
مرا به جای عمل عملهای یونانیست ۸

به شهوتی که براندی همی چه پنداری
که در وجود همان لذتست و آسانیست ۹

به روح من نشوی زنده تات ننمایم
که از چه نوع مرا عیشهای روحانیست ۱۰

وگر تو گویی عیش من و تو هر دو یکیست
غلط کنی که مرا عقلی و ترا نانیست ۱۱

ترا به روح بهیمیست زندگی و مرا
به فیض علت اولی و نفس انسانیست ۱۲

بدین دلیل که گفتم یقین شدت باری
که ملک و ملک مرا باقی و ترا فانیست ۱۳

بدین شرف که تو داری و این کرم که تراست
چه جای این‌همه ما در غری و کشخانیست ۱۴

گذشت ظلم تو ز اندازه بر مسلمانان
ز کردگار بترس این چه نامسلمانیست ۱۵

خدای شر تو از روی خلق دور کناد
که با وجود تو روی جهان به ویرانیست ۱۶