خلاصه و ردهبندی سنی
15+
شاعر در این متن به خدایی سوگند میخورد که کوهها و دریاها را آفریده و گنجها و جواهرات را درخشان کرده است. او بیان میکند که درد فراق لب معشوق را چنان کشیده که قابل توصیف نیست.
این متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین استفاده از واژگان ادبی و پیچیدگی معنایی آن، مناسب سنین بالاتر است.
شماره ۱۶۶ - به خدایی که کوه و دریا را
به خدایی که کوه و دریا را
خازن در و لعل رخشان کرد ۱
که من از درد فرقت لب تو
آن کشید م که شرح نتوان کرد ۲
خازن در و لعل رخشان کرد ۱
که من از درد فرقت لب تو
آن کشید م که شرح نتوان کرد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۶۵ - در هجا
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۶۷ - در وعظ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
