خلاصه و ردهبندی سنی
16+
شاعر از گفتن مدیحه پشیمان شده و بیان میکند که این کار سودی برایش نداشته است. او تشبیه میکند که مدح گفتنش مانند احتلام (خوابدیدن) بوده و اکنون که بیدار شده، حاصلی نداشته است.
متن شامل مفاهیم انتزاعی و تشبیهات ادبی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، استفاده از واژههایی مانند «احتلام» ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب باشد.
شماره ۲۴۰ - گفتم ترا مدیح دریغا مدیح من
گفتم ترا مدیح دریغا مدیح من
خود کردهام ندارد باکرد خویش سود ۱
چون احتلام بود مرا مدح گفتنت
بیدار گشتم آب نه درجای خویش بود ۲
خود کردهام ندارد باکرد خویش سود ۱
چون احتلام بود مرا مدح گفتنت
بیدار گشتم آب نه درجای خویش بود ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۳۹ - هر که زی خویشتن گران آید
گوهر بعدی:شمارهٔ ۲۴۱ - در وصف بنا و مدح میر عمید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
