هوش مصنوعی:
شاعر بیان میکند که با استفاده از امید و ترس، مردم را تحت کنترل خود درمیآورد و از آنها فاصله میگیرد. او تأکید میکند که در دلش هیچیک از این دو احساس (امید و ترس) وجود ندارد و حتی اگر هزاران فرد نالایق پیش او باشند، آنها را به کسی واگذار نمیکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از واژههایی مانند «ناکس» ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب باشد.
شمارهٔ ۳۴۵ - در حسب حال و وارستگی خویش
امید و بیم دهد خلق را مسخر خویش
بدین دو خویشتن از خلق بازپس دارم ۱
مرا چو در دل از این هر دو هیچ نیست ازو
هزار ناکس پیشم گرش به کس دارم ۲
بدین دو خویشتن از خلق بازپس دارم ۱
مرا چو در دل از این هر دو هیچ نیست ازو
هزار ناکس پیشم گرش به کس دارم ۲
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۲
۴۳۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۳۴۴ - در شکایت
گوهر بعدی:شمارهٔ ۳۴۶ - در طلب صاحب
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
