شمارهٔ ۳۴۷ - شکوه از روزگار

خدایگانا سالی مقیم بنشستم
به بوی آنکه مگر به شود ز تو کارم ۱

همی نیاید نقشی به خیره چه خروشم
همی نگردد کارم نفیر چون دارم ۲

نه ماه دولتم از چرخ می‌دهد نورم
نه شاخ شادیم از باد می‌دهد بارم ۳

نه پای آنکه ز دست زمانه بگریزم
نه دست آنکه در این رنج پای بفشارم ۴

نه پشت آنکه ز اقبال روی برتابم
نه روی آنکه دگر پشت بر جهان آرم ۵

نه حرفتی که بدان نعمتی به دست آرم
نه غمخوری که خورد پیش تخت تیمارم ۶

گهی به باخته‌ای این سپهر منحوسم
گهی گداخته‌ای این جهان غدارم ۷

گهی به کنجی اندر بمانده چون مورم
گهی به غاری اندر خزیده چون مارم ۸

گهی چو باد به هر جایگاه پویانم
گهی چو خاک به هر بارگاه در خوارم ۹

گهی ز آب دو دیده مدام در بحرم
گهی ز آتش سینه مقیم در نارم ۱۰

گهی به اجرت خانه گرو بود کفشم
گهی به نان شبانه به رهن دستارم ۱۱

گهی نهند گرانجان و ژاژخا نامم
گهی دهند لقب احمق و سبکبارم ۱۲

به حد و وصف نیاید که من ز غم چونم
به وهم خلق نگنجد که من چه‌سان زارم ۱۳

خدای داند زین‌گونه زندگی که مراست
به جان و دیده و دل مرگ را خریدارم ۱۴

از آنچه گفتم اگر هیچ بیش و کم گفتم
ز دین ایزد و شرع رسول بیزارم ۱۵