شمارهٔ ۹ - مثلث

ای رند قلندر کیش،می نوش ز کس مندیش
انگار همه کم بیش،زیرا که دل درویش ۱
مرهم ننهد بر ریش،از غایت حیرانی ۲

در دیر شو و بنشین،با خوش پسری شیرین
شکر زلبش میچین،تا چند ز کفر و دین؟ ۳
در زلف و رخ او بین،گبری و مسلمانی ۴

گفتم که:مگر جستم،وز دام بلا رستم
دل در پسری بستم،کز یاد لبش مستم ۵
چون رفت دل از دستم،چه سود پشیمانی؟ ۶

ساقی،می مهرانگیز،در ساغر جانم ریز
چون مست شوم برخیز،زان طرهٔ شورانگیز ۷
در گردن من آویز،صد گونه پریشانی ۸

ای ماه صبا بگذر،پیش در آن دلبر
گو:ای دل غم‌پرور،چون نیستی اندر خور ۹
بنشین تو و می میخور،خود را به چه رنجانی؟ ۱۰

با اینهمه هم می‌کوش،زهر از کف او می‌نوش
چون حلقهٔ او در گوش کردی ز غمش مخروش ۱۱
چون پخته نه‌ای می‌جوش از خامی و نادانی ۱۲

در مبکده چون او باش،می‌خواره شو و قلاش
می می‌خور و خوش می‌باش،مخروش و دلم مخراش ۱۳
جان همچو عراقی پاش، گر طالب جانانی ۱۴