رباعی ۱۲۵ - آن چشم که خون گشت غم او را جفت است

آن چشم که خون گشت غم او را جفت است
زو خواب طمع مدار کوکی خفته است ۱

پندارد کاین نیز نهایت دارد
ای بیخبر از عشق که این را گفته است ۲