هوش مصنوعی:
شاعر در این متن بیان میکند که هرگاه از مردم فاصله میگیرد، وجود خود را با موسیقی و نوا میبیند و در لحظات بیخودی، همه جهان را پر از معشوق (یا خدا) مییابد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عرفانی و استفاده از اصطلاحاتی مانند 'بیخودی' و 'وجود' ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد و نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۳۶۴ - هر گه که دل از خلق جدا میبینم
هر گه که دل از خلق جدا میبینم
احوال وجود با نوا میبینم ۱
وان لحظه که بیخود نفسی بنشینم
عالم همه سر به سر ترا میبینم ۲
احوال وجود با نوا میبینم ۱
وان لحظه که بیخود نفسی بنشینم
عالم همه سر به سر ترا میبینم ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۰۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۳۶۳ - نی سخرهٔ آسمان پیروزه شوم
گوهر بعدی:رباعی ۱۳۶۵ - همچون سر زلف تو پریشان توایم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
