هوش مصنوعی:
شاعر خطاب به عزیزی میگوید که او آشفتهحال به دنبال نشانهای از گمشدهاش میگردد. شاعر اشاره میکند که دیشب کمر او را از میان دید و هشدار میدهد که گمان بد به دیگران نبرد.
رده سنی:
15+
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
رباعی ۱۳۷۷ - آشفته همی روی بکوئی ای جان
آشفته همی روی بکوئی ای جان
میجوئی از آن گمشده خویش نشان ۱
من دوش بدیدم کمرت را ز میان
هان تا نبری گمان بد بر دگران ۲
میجوئی از آن گمشده خویش نشان ۱
من دوش بدیدم کمرت را ز میان
هان تا نبری گمان بد بر دگران ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۱۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۳۷۶ - یک دم که ز دیدار تو یک سو افتم
گوهر بعدی:رباعی ۱۳۷۸ - آمد دل من بهر نشانم گفتن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
