هوش مصنوعی:
در این متن، شاعر از دلشکستگی و رنج عاشقانه میگوید. او بیان میکند که معشوق با تمام عشق و فریبش دل او را برد، اما وقتی به درون آن نگاه کرد، پر از زخم و خون بود. سپس معشوق دستور میدهد که دل را در آتش بگذارند، زیرا هنوز نپخته و خام است و به همین دلیل پر از خون است.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عاطفی عمیق و استعارههای پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به زخم و خون میتواند برای کودکان نامناسب باشد.
رباعی ۱۴۷۰ - دل برد ز من دوش به صد عشق و فسون
دل برد ز من دوش به صد عشق و فسون
بشکافت و بدید پر زخون بود درون ۱
فرمود در آتشش نهادن حالی
یعنی که نپخته است از آنست پر خون ۲
بشکافت و بدید پر زخون بود درون ۱
فرمود در آتشش نهادن حالی
یعنی که نپخته است از آنست پر خون ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۳۷۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۴۶۹ - دل باغ نهانست و درختان پنهان
گوهر بعدی:رباعی ۱۴۷۱ - دل گرسنهٔ عید تو شد چون رمضان
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
