هوش مصنوعی:
شاعر در این ابیات از تحول و ارتقاء خود از وضعیتی پست به مقامی بلند سخن میگوید. او با تشبیه خود به نهال و خاک، بیان میکند که چگونه با توجه و لطف دیگری (احتمالاً معشوق یا مراد) به جایگاهی رفیع مانند فلک رسیده است.
رده سنی:
15+
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان زیر 15 سال قابل درک نباشد.
رباعی ۱۷۹۰ - گر آب دهی نهال خود کاشتهای
گر آب دهی نهال خود کاشتهای
ور پست کنی مرا تو برداشتهای ۱
خاکی بودم به زیر پاهای خسان
همچون فلکم مها تو افراشتهای ۲
ور پست کنی مرا تو برداشتهای ۱
خاکی بودم به زیر پاهای خسان
همچون فلکم مها تو افراشتهای ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۳۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۷۸۹ - در باغ درآب با گل اگر خار نهای
گوهر بعدی:رباعی ۱۷۹۱ - گر با همهای چو بی منی بیهمهای
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
