هوش مصنوعی:
شاعر در این متن احساس ناامیدی و اندوه خود را بیان میکند، گویی که در باغ رز رشتهای از زندگی خود را از دست داده یا بر چهرهاش زعفران (نماد رنج) کشیده است. او از وعدههای بربادرفته سخن میگوید و احساس میکند که اگر این وعدهها تحقق نیابد، گویی خود را به رایگان از دست داده است.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عاطفی عمیق و احساساتی مانند ناامیدی و اندوه است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده مانند 'زعفران کشتهامی' نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
رباعی ۱۹۴۳ - گوئی که مگر به باغ رز رشتهامی
گوئی که مگر به باغ رز رشتهامی
یا بر رخ خویش زعفران کشتهامی ۱
آن وعده که کردهای رها مینکند
ور نی خود را به رایگان کشتهامی ۲
یا بر رخ خویش زعفران کشتهامی ۱
آن وعده که کردهای رها مینکند
ور نی خود را به رایگان کشتهامی ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۳۸۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۹۴۲ - گوهر چه بود به بحر او جز سنگی
گوهر بعدی:رباعی ۱۹۴۴ - کی پست شود آنکه بلندش تو کنی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
