هوش مصنوعی:
شاعر از احساس خجالت و لرزش سخن میگوید و ساغر خود را به زمین میریزد. سپس به تشابه خود و دریا اشاره میکند که هر دو گوهر یکدیگر را نمایان کردهاند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عرفانی و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. درک این اشعار نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی احساسی دارد.
تکبیت ۱۰۰۷ - ریخت از رعشهٔ خجلت به زمین ساغر خویش
ریخت از رعشهٔ خجلت به زمین ساغر خویش
ما و دریا چو نمودیم به هم گوهر خویش ۱
ما و دریا چو نمودیم به هم گوهر خویش ۱
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۱
۴۲۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:تکبیت ۱۰۰۶ - از گهرسنجی این جوهریان نزدیک است
گوهر بعدی:تکبیت ۱۰۰۸ - خود کردهام به شکوهتر خصم جان خویش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
